Ankieta:
Pytanie 1


Pytanie 2


Pytanie 3
.: Wyślij :.

 
Cele projektu

Cele przedsięwzięcia:

Teren objęty projektem należy do najcenniejszych obszarów dla ptaków wodnych i błotnych zarówno w Polsce jak i w Europie. Obecnie porośnięty wierzbą obszar był w przeszłości doskonałym siedliskiem tak lęgowym jak i żerowiskowym dla wielu rzadkich już dzisiaj oraz chronionych ptaków, takich jak: rycyk, brodziec krwawodzioby czy też sieweczka rzeczna, kulik wielki, ostrygojad. Obszar ten objęty został również w roku 1984 Konwencją RAMSAR

Realizacja poszczególnych zadań wyznaczonych w ramach projektu pozwoli na osiągnięcie celu, jakim jest restytucja i utrzymanie siedlisk lęgowych ptaków wodnych i błotnych. Projekt ukierunkowany jest na poprawę siedlisk poprzez wycinkę zakrzaczeń wierzbowych. Wycinka wspomnianych zarośli wierzbowych pozwoli z powrotem uzyskać rangę tego obszaru do kluczowego dla migrujących i lęgowych ptaków. Działania podjęte w ramach projektu pozwolą na zachowanie różnorodności biologicznej tego obszaru. Podstawowym problemem jest sukcesja wtórna, która bezpośrednio ogranicza korzystanie z tego obszaru przez wiele gatunków ptaków. O pogarszających się warunkach do zakładania gniazd przez ptaki, w wyniku zarastania łąk wierzbą, świadczą wyniki monitoringu ptaków lęgowych prowadzonych przez pracowników Parku Narodowego "Ujście Warty". Stwierdzono między innymi całkowite wycofanie się z tego obszaru siewkowych oraz mew i rybitw. Tak zmienione środowisko zasiedla niewiele gatunków ptaków wodnych i błotnych, głównie łyska oraz niektóre gatunki kaczek i perkozów, ale tylko w tych latach, gdy woda utrzymuje się aż do lata.

Trendy liczebności wybranych gatunków ptaków lęgowych (liczba par) Rezerwatu Słońsk w latach 1972-1999:

 Rok Liczebność (pary)
      Mewa śmieszka 
 1969-72
 5000-6000
 1989
 3000-3500
 1995
 3400
 1999
 4300
      Brodziec krwawodzioby 
 1969-72
 70-90
 1989
 20-25
 1995
 24
 1999
 5
     Rycyk 
 1969-72
 130-160
 1989
 25-30
 1995
 8
 1999
 6
       Cyranka 
 1969-72
 180
 1989
 20
 1995
 100
 1999
 16
 

 Jak wynika z powyższej tabeli, liczebności gatunków ptaków wymagających otwartych siedlisk znacząco się zmniejszyły. Dowodzi to, że zwiększająca się sukcesja wtórna ma ewidentny wpływ na liczebnośc ptaków wodnych i błotnych.Wykonanie projektowanych działań zmierzających do wycięcia zarośli wierzbowych w znaczący sposób przyczyni się do poprawy tego miejsca jako siedliska wielu gatunków ptaków lęgowych. Wzmożony proces sukcesji wtórnej utrudnia ptakom swobodne zakładanie gniazd lub uniemożliwia całkowicie. Nie podjęcie działań związanych z wycinka zarośli wierzbowych spowoduje pogorszenie się warunków do zakładania gniazd przez ptaki lęgowe. Ptaki najbardziej zagrożone na utratę siedlisk są jednocześnie gatunkami rzadkimi lub wręcz bardzo rzadkimi w Polsce oraz w Europie.

Gatunki takie jak: rycyk (Limosa limosa), brodziec krwawodzioby (Tringa totanus) czy czajka (Vanellus vanellus) znajdują się w załączniku II Dyrektywy „Ptasiej", natomiast żuraw (Grus grus) czy derkacz (Crex crex) umieszczone zostały w załączniku I Dyrektywy „Ptasiej". Nie podjęcie akcji ograniczającej sukcesję spowoduje utratę i tak już nielicznych miejsc lęgowych dla tych (oraz kilku innych) gatunków ptaków.

Prowadzony monitoring awifauny jednoznacznie ukazuje negatywne zmiany jakie zachodzą na obszarze objętym sukcesją wtórną.